Zadrgał rozgłośnie strop niebios zgięty – 25.12.2016

  Gwiazdy na niebie zalśniły łzawo,

Mistyczna cisza musnęła świat,

Księżyc wchodzący złoto i rdzawo

Blask swój na śnieżne zagony kładł.

Ziemia jak grota z lodowej bryły

Błyska światłem i wszerz i wzdłuż,

Po firmamencie gęsto się wiły

Złociste smugi wieczornych zórz.

Świat czegoś czeka z niecierpliwością,

Drży, gdy grudniowa nadchodzi noc,

Ma się cud spełnić zwany: Miłością,

Nad ziemią boska zawisła moc.

Pragnął wyzwolić Bóg ludzkie plemię,

Od pierworodnych wykupić win,

I w tę noc cicha ma zejść na ziemię,

W człowieczej szacie sam Boski Syn!

Ludzkość otwarła domostwa swoje,

Chce, by w nie wstąpił Zbawiciel-Bóg,

By siał dokoła łask swoich zdroje,

Pobłogosławił ojczysty próg!

Zadrgał rozgłośnie strop niebios zgięty-

Przepowiedziany ziścił się cud?

Na ziemię schodzi Bóg-Niepojęty,

By ukochany swój zbawić lud.

/Zofia Knapczyk/

—————————————————————————————————————————————–

Zamyślenia