O witaj, zimo – 12.01.2011
Pięknie napisał A. Dygasiński o śnieżnej porze roku: O witaj, zimo, iskrząca się mrozami, straszna pani głodu i śmierci! Witaj żałosnym piskiem, pełnym skargi kwileniem głodnych ptasząt i przeraźliwym wyciem pod borami wilków, niedolę swą głoszących!
Witaj zimno, głazową martwotą rzek i strumieni, pozamykanych w twoje milczące jak groby, kryształowe pałace! Witaj białym całunem śniegów, które nakryły piękność łąk i pól!
Witaj skrzypem mrozów, światem wichrów, okropnościami swoich zawieruch! Lecą zimowe płatki, snują się, tak lekko spadają strząśnięte z nieba, jak gdyby żaden z nich nie miał upaść na ziemię. Każdy piórkiem buja przez powietrze, płynie, zniża się ku dołowi, to znowu w górę wzlata – aż wreszcie na ziemi osiada”.
Zdjęcie: Joanna Wieczorek
———————————————————————————————————————————————–
