Już minął uśmiechnięty wrzesień -18.10.2015

Już minął uśmiechnięty wrzesień
i gdzieś znad szarych pól i łąk,
z zadumą na ziemistej twarzy,
szkarłatne liście siejąc w krąg
nadchodzi mglista, smutna jesień.
– A jeszcze mi się lato marzy
i śni gorący słońca blask
i łan się śni złotego żyta
i skwarny dzień, i świtu brzask
i zorza co się tęczą jarzy.
– A jeszcze rosą mgieł spowita
śni mi się ziemia, – ptasząt śpiew
słyszę w marzeniach rozdzwoniony
i jeszcze widzę świeżość drzew
skąpanych w rosie, kiedy świta!
Ha – przeszło.
– Ptaki w inne strony powędrowały
Z martwych pól,
wicher z szelestem liść zamiata
– i został tylko cichy ból –
i w duszy żal nieutulony…
Tęsknota smętna myśl oplata
i tłumi lekką dłonią swą
radość, wiosenny czar uniesień
a myśli snują się i rwą, jak
Z wichrem nić babiego – lata
Jak przez łzy uśmiechnięty wrzesień
już minął, zwiędły pąki róż
zamilkła ptasząt brać skrzydlata
i do serc ludzkich i do dusz
kołata szara, smutna jesień.

/Tadeusz Olasek – Jesień/

—————————————————————————————————————————————

Zamyślenia