Niedokończona myśl-23.08.2016

Miękko chwiały się kłosy. Wietrzyk łanem rozśmiany

Muskał cicho łodygi, falą drobną je pieścił,

Z chmury promyk słoneczny strzałą padał rozlany,

Ziemię barwił brunatnym, z liściem zżókłym szeleścił.

W miedzę zwolna się wkradał, trawy ciemne iglice

Złocił plamą, w szmaragdów rozpryskiwał się zorzy;

Śmiechem lekkim, powiewnym pyłku zgarniał mgławice

Niósł na skrzydle zawrotnym, w serce kwiatu położył.

Jak w światłości ćma złota, gdy ją sidła osaczą,

Falą zadrgał i rzucił, w wiotką złamał falbanę,

Włosem płowym się bawił, grzywy burzył rozwiane,

Giął ku ziemi łodygi, dzwonił piosnką tułaczą!

Harfą były mu trawy, srebrnym lśniące nalotem,

Dzwonki polne, fiolety strzępem w zieleń rzucone;

Maki grały purpurą, z zbóż się rwały szamotem,

W pocałunku namiętnym omdlewały spłonione.

Trzcinę lekko potrącił, miecza chrzęścił szelestem,

Zakołysał szuwarem, za szyszakiem pogonił,

Zmarszczką strumyk powitał, falą szepnął mu ,,jestem”

Wierzbę w płaczu utulił, brzozie smętnej się skłonił,

I na strunach warkoczy pieśń czarował bogatą,

Zadrgał skargą stłumioną, echem liści zabrzęczał,

Po gałązkach się miotał z melancholii poświatą

Silnym targnął akordem – zamilkł- bólem zajęczał!

Jękiem skarżył się dzikim, targał drzew konary,

Kiścią w niebo zamierzył, krzyk, wyszarpnął szalony,

Splątał wirem listowie, w bój się rzucił skłębiony,

Usta skrzywił goryczą – martwy uszedł w pieczary

Z duszą szedłem skrwawioną …

/W. Szkaredek/

—————————————————————————————————————————————–

 

Zamyślenia