Tajemnica to móc zobaczyć coś, czego inni nie widzą-5.02.2016
Dom, w którym Joel mieszkał ze swoim tatą, był położony nad rzeką. […]
Nad rzeką Joel miał swoją tajemnicę. Tuż przy wysokich filarach dźwigających wielki żelazny most, po którym pociągi przejeżdżały z turkotem kilka razy dziennie, leżał ogromny blok skalny, pęknięty na pół. Kiedyś skała była okrągła, pęknięcie podzieliło ją na dwie równe części, a Joel wyobrażał sobie, że to kula ziemska. Gdy wślizgiwał się w szczelinę pachnącą mokrym mchem, fantazjował, że znajduje się głęboko we wnętrzu ziemi, tej samej, na której powierzchni żył. Tajemnica to móc zobaczyć coś, czego inni nie widzą. Leżał w szczelinie i wydawało mu się, że może zmieniać rzeczywistość, jak tylko chce. Na wzburzonych, skłębionych falach wiosennej rzeki nie tańczyły spławiane kłody, lecz delfiny. Stary przewrócony pień drzewa na mieliźnie, do którego handlarz końmi, pan Under, przywiązywał swoją łódkę, to hipopotam wystawiający z wody wielki łeb. A pod powierzchnią czaiły się krokodyle w oczekiwaniu na swoją zdobycz. Siedząc w rozpadlinie, Joel mógł udawać się w dalekie podróże. W rzeczywistości jeszcze nigdy nie wyjeżdżał z ciemnych lasów. Nigdy nie widział morza. Ale to nic. Kiedyś tam pojedzie. Gdy tata Samuel wreszcie postanowi rzucić pracę w lesie. Wtedy pojadą tam razem. Czekając, aż to się stanie, mógł leżeć w rozpadlinie i podróżować. Wyobrażał sobie, że rzeka to cieśnina między Mauritiusem a Reunion, wysepkami na wschód od Madagaskaru. Wiedział, jak to wygląda. Tata Samuel opowiadał mu, jak bardzo trzeba być ostrożnym wpływając w tę cieśninę. […] Tata Samuel był marynarzem. Wiedział, o czym mówi. Kiedy Joel widział w wodzie delfiny i hipopotamy, to właśnie opowieści taty ożywały na jego oczach. Teraz Joel miał jedenaście lat i wiedział, że to tylko zabawa. Ważne jednak, aby bawić się na serio. W przeciwnym razie sprzeniewierzyłby się własnej tajemnicy.
/Henning Mankell, Pies, który biegł ku gwieździe, Warszawa 2008/
—————————————————————————————————————————————–
